Anksioznost je, uz napade panike, jedan od najčešćih razloga zbog kojih se ljudi odlučuju da započnu psihoterapiju. Najjednostavnije rečeno, anksioznost se može opisati kao osećaj straha ili nelagode bez jasno prepoznatljivog, konkretnog uzroka. Klijenti je često opisuju kao stalnu unutrašnju napetost, nervozu u telu ili osećaj da će se „nešto loše dogoditi“, iako ne mogu tačno da kažu šta.
Anksioznost se često manifestuje i kroz telesne simptome, nemir, znojenje, ubrzan rad srca, plitko disanje, stezanje u grudima ili stomaku, kao i poteškoće sa koncentracijom. Iako ovi simptomi mogu biti vrlo neprijatni i uznemirujući, oni su obično blaži i dugotrajniji u odnosu na simptome koji se javljaju tokom napada panike. Ipak, anksioznost i napadi panike su često međusobno povezani i mogu se preplitati.
Nakon prvog napada panike, mnogi klijenti ostaju u strahu da bi se on mogao ponoviti. Upravo taj strah od ponovnog napada često dovodi do pojačane anksioznosti, stalnog „osluškivanja“ tela i izbegavanja situacija u kojima se osoba osećala loše. Na taj način se stvara začarani krug u kome strah hrani anksioznost, a anksioznost pojačava strah.
Važno je, međutim, naglasiti da anksioznost ne mora uvek biti praćena napadima panike. Kod nekih ljudi ona se javlja izolovano, kao hronično prisutno stanje unutrašnje napetosti i zabrinutosti. Bez obzira na to kako se ispoljava, anksioznost je vrlo neprijatno iskustvo koje može značajno da utiče na kvalitet života, odnose, radnu sposobnost i svakodnevno funkcionisanje.
U psihoterapijskom procesu anksioznost se ne posmatra samo kao simptom koji treba „ukloniti“, već i kao signal koji nosi važne informacije o unutrašnjim konfliktima, potisnutim emocijama i potrebama koje nisu prepoznate ili zadovoljene. Kroz terapijski rad, klijenti postepeno uče da bolje razumeju svoju anksioznost, da razviju kapacitet da je tolerišu i da pronađu zdravije načine nošenja sa unutrašnjim pritiscima i spoljašnjim izazovima.
